Tο 2007 σε λίγες ώρες ξεκινάει....

...και αφήνει πίσω του το 2006!
Δεν είναι περίεργο;;; Άλλες 365 μέρες χάθηκαν στον χρόνο... Τόσο γρήγορα!
Σε λίγα λεπτά αλλάζουμε χρονιά και εγώ, κλεισμένη μέσα σε ένα τεράστιο μαγαζί με υπολογιστές δουλεύοντας, παρέα με 4-5 καμμένους τύπους που δεν έχουν στο ήλιο μοίρα, αναζητώ την τύχη μου, αυτή τη γαμημένη τύχη που δεν ξέρω που βρίσκεται, που πλανιέται...
Παραμονή πρωτοχρονιάς, και όλη η μέρα αφιερώθηκε σε φιλοσοφίες και ατέλειωτες ώρες μουσικής...την ώρα που άλλοι άκουγαν με ενθουσιασμό τις χαρούμενες φωνές παιδιών να τραγουδάνε τα κάλαντα και άλλοι έκαναν την βόλτα τους στους γκρίζους στολισμένους δρόμους της Αθήνας... Αποφάσισα να πατήσω το κουμπί της διαγραφής , και να ξεχάσω όλες τις άσχημες στιγμές των προηγούμενων ετών κρατώντας μονάχα τις ευχάριστες, γιατί αυτές αξίζουν τον κόπο!!!!!
Αγάπη , ευτυχία και υγεία σε όλο τον κόσμο, ξεχάστε τα μίση και αγαπήστε τον συνάθρωπό σας, γιατί το έχει ανάγκη!!!!
Ευτυχισμένο το 2007!!!!!!

Δυσκολεύομαι να καταλάνω τί συμβαίνει....

Είναι οι μέρες λιγοστές...Το μυαλό μου έχει σταματήσει να λειτουργεί απο τότε, εδώ και λίγες μέρες μόνο... Δεν μπορώ να αναπνεύσω, ο αέρας είναι ελάχιστος και με το πέρασμα του χρόνου πνίγομαι όλο και πιο πολύ... Ένας πόνος στη καρδιά μου, με κάνει να νιώθω ανίκανη να λειτουργήσω , παρα μονάχα να ονειρεύομαι κάτω απο ένα τρέμουλο που αισθάνομαι όποτε τον συναντώ... Αισθάνομαι έναν φριχτό κόμπο στο στομάχι, κόβει την ψυχή μου στα δύο...
Δεν ξέρω τι μου συμβαίνει..;;; Δεν είναι φυσιολογικό....
Η περίπτωσή μου είναι σοβαρή;;;;;;;;;
Έτσι νομίζω.....
"Ο ΕΡΩΤΑΣ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ...ΑΝΤΙ ΝΑ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΠΛΕΕΙΣ ΣΕ ΠΕΛΑΓΗ ΕΥΤΥΧΙΑΣ...Ο ΕΡΩΤΑΣ ΣΕ ΠΛΗΓΩΝΕΙ....ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΥΠΟΦΕΡΕΙΣ..."
Επειδή εγώ όμως δεν το μπορώ αυτό...δεν μπορώ αλλο να ζώ στην αβεβαιότητα...παίρνω τη ζωή μου και φεύγω...προς άγνωστο προορισμό....Εκεί που η καρδιά μου θα φτερουγίσει και πάλι.....
Κ.Β.

"ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ, ΤΡΑΓΟΥΔΩΝΤΑΣ...."

Υπάρχει ένας θρύλος για ένα πουλί που κελαηδάει μια μονάχα φορά στη ζωή του, πιο γλυκά απο κάθε άλλο πλάσμα πάνω στη Γη. Από την στιγμή που αφήνει την φωλιά του, ψάχνει για ένα δέντρο αγκαθωτό και δεν ησυχάζει αν δεν το βρεί. Και τότε, εκεί που κελαηδάει ανάμεσα στα άγρια κλαριά, πάει και καρφώνεται στο πιο μεγάλο, το πιο κοφτερό αγκάθι... Και πεθαίνοντας, υψώνεται πάνω από την αγωνία του, για να ξεπεράσει με το κελάηδημά του τον κορυδαλλό και το αηδόνι. Ένα τραγούδι θεσπέσιο, με τίμημα την ίδια την ύπαρξή του. Μα ο κόσμος όλος μένει ασάλευτος για να ακούσει, κι ο Θεός χαμογελάει στους Ουρανούς του. Γιατί το άριστο αποκτιέται μόνο με μεγάλο πόνο... 'Η τουλάχιστον, έτσι λέει ο θρύλος......

Colleen McCullough

Υ.Γ. Δεν αξίζει τίποτα στη ζωή , παρα μονάχα, η πορεία που διαβαίνουμε, όλοι μας, ή οι περισσότεροι απο μας, προκειμένου, με ρίσκο τη ζωή μας και κάθε μας ανάσα , να πετύχουμε τους στόχους μας και να νίωσουμε για λιγα λεπτά άνθρωποι... Ζηλεύω την ζωή των πουλιών...διότι είναι ελέυθερα....κινούνται απο δώ και απο ΄κει, χωρίς να νοιάζονται αν η ζωή τους μπορεί να κινδυνεύει απο την παγωνιά, απο τον κηνυγό, απο την αμέλεια των "ανθρώπων"....Και τί δεν θα έδινα , για να γίνω για μερικές ώρες, ένα ατί8ασο πουλί...Να ταξιδεύω, να κελαηδάω και στον γυρισμό ....ας πεθάνω....

ΟνΕιΡο.....!!!!!!............~~~~~~~

"Ο ψυχρός αέρας ανηφόρησε στη ραχοκοκκαλιά μου και εκεί τον συνάντησε ένα κύμα ζεστασιάς που κινούνταν προς τα πάνω, ακολουθώντας το ίδιο μονοπάτι...
Έφτασε νυχοπατώντας στα αφώτιστα μύχια της συνείδησής μου και κάτι άλλαξε κάπου βαθιά μέσα στην αφέγγαρη νύχτα του φιδίσιου μυαλού μου και ένιωσα τον σκοτεινό επιβάτη να συμφωνεί βίαια με κάτι που ούτε άκουγα ούτε καταλάβαινα, κάτι που είχε κάποια σχέση με την αρχέγονη αμεσότητα του ψυχρού αέρα και με τους τοίχους που με καταπλάκωναν και με την άγρια αίσθηση μιας σωστής πράξης..."


---->>>>Όλοι μας τρελοί δεν είμαστε στον ύπνο μας;;;;
Τι είναι ο ύπνος στο κάτω κάτω , αν όχι η διαδικασία με την οποία πετάμε την παραφροσύνη μας σε έναν σκοτεινό υποσυνείδητο λάκκο και έτσι καταφέρνουμε να αναδυθούμε στην άλλη όχθη , έτοιμοι να φάμε τα κορν φλέικς μας, αντί για τα παιδιά του γείτονα.....;;;;

"ΟΣΟ ΔΙΑΡΚΕΙ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ..."

'Ηξερα πως τίποτα δεν θα περέμενε το ίδιο...Το χρώμα μιας χαμογελαστής θάλασσας εξασθενούσε χρόνο με το χρόνο...Οι βράχοι στέγνωναν, το νερό τους εξατμιζόταν σαν οινόπνευμα, αφήνοντας ένα άρωμα άψυχο να αιωρείται στην ατμόσφαιρα, γεμάτο τόνους έρωτα! Το δάκρυ κυλούσε γρήγορα σαν να 'τανε θερμόαιμο ρυάκι...Η ζωή μου μίκραινε, ένιωθα ακροβάτης πάνω σε ένα σκοινί φτιαγμένο από μίσος και κραυγές, κραυγές ηδονής...που με καταπλάκωναν!Η ώρα πλησιάζει, ο χρόνος λιγοστεύει...Σύντομα, μια ρομαντική ηλιαχτίδα θα σβήσει...Μα, ακόμα χορεύει η ψυχή μου στο μελωδικό άκουσμα της κιθάρας του...!Εμφανίστηκε τόσο απρόσμενα και ... θα φύγει το ίδιο απρόσμενα,όσο διαρκεί ένα τραγούδι, ή μάλλον, πριν ακόμα τελειώσει το τραγούδι....
Δεν καταφέρνω να σε κρατήσω, μου γλιστράς και ξεφεύγεις...Και το καταραμένο σκοινί, αντί να κοπεί, μπερδεύεται και με τυλίγει μέσα στα σωθηκά του...Αιμορραγόντας, αναζητώ με το βλέμμα μου μια χείρα βοηθείας, μα δεν βρίσκεται κανείς εκεί να με νιώσει...
Τελικά, η θάλασσα γίνεται μοναχική έρημος και οι βράχοι, η άμμος της... Η πηγή δακρύων , στερεύει... Η ζωή μου, χάνεται... Και ο ακροβάτης, πνίγεται στα δίχτυα της ανωριμότητας...
Αλλά απο το στόμα του αγαπημένου μου ακούγεται ακόμα αυτό το τραγούδι-"Αδέσποτες νύχτες..."!

Υ.Γ."Οι όμορφες στιγμές κρατάνε τόσο λίγο, όσο διαρκεί ένα τραγούδι...Η.μου να προσεχεις! Καλό σου ταξίδι!!!!!"

<<ΠΑΡΑΝΟΩ>>

Έχω ρυγίσει... Η μοναξιά με παγώνει, με πληγώνει, με πονά... Αυτή η μυρωδιά με καταπλακώνει, με εξουθενώνει, με λυγίζει... Τη μισώ, τη μισώ, τη μισώ....
Συχαίνομαι τον καπνό του τσιγάρου μου,που σχηματίζει τη λέξη "ΜΟΝΑΧΗ" ... Απλώνω το χέρι μου και διαλύω κάθε ίχνος καπνού... Μα ξαφνικά, παρατηρώ στο τετραγωνισμένο, ξεχασμένο τασάκι του τραπεζιού που φιλοξενεί μονο στάχτες και πόνο, γράφει και αυτό τη λέξη "ΜΟΝΑΧΗ"...Δίνω μία στο τασάκι και το ρίχνω στο πάτωμα....Σπάει σε χίλια κομμάτια....
Τότε αισθάνομαι σαν όλα να γλυκαίνουν γύρω μου....Το τσιγάρο μου ακόμα φλέγεται, το ίδιο και η ψυχή μου...Τούτο το μισοτελειωμένο τσιγάρο, είναι χαραγμένο...Διαβάζω και εδώ "ΜΟΝΑΧΗ"... Κάτι άσχημο ακολουθεί τα βήματά μου, με πλησιάζει αδιάκοπα και τρομοκρατούμαι.... Λίωνω την αναμμένη γόπα με τον καρπό μου ... Η κάφτρα βυθίζεται στο χέρι μου, ενώ τσιρίζω απο πόνο, βέβαια όλα φαίνονται τόσο γαλήνια , λες και μια θεσπέσια μελωδία ξετριπώνει από τον κιτρινισμένο τοίχο του δωματίου... Το βλέμμα μου πλανάται στο άπειρο με συντροφιά την τρέλα...Η καρδιά μου λικνίζεται κάτω από την ηχό ερωτικών τραγουδιών, κανενα σημάδι μοναξιάς....
Μα στάσου!!! Ένας κεραυνός τραντάζει τα σωθηκά μου... Δεν ακούω καλα... Τι συμβαίνει??
Και τότε εμφανίστηκε.... Ήταν μια μοναχική κοπέλα που έκλαιγε μέσα μου....
ΗΜΟΥΝ ΕΓΩ!!!!

Υ.Γ.Η ζωή είναι άδικη...Σ' αγαπάω, γιατι με απορρίπτεις?

---Ο ΤΟΙΧΟΣ---

ΕΧΩ ΥΦΑΝΘΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑ...ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΑΝΤΙΚΡΥΖΩ!ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΠΟΥ ΕΠΕΛΕΞΑ ΜΕ ΟΔΗΓΗΣΕ ΣΕ ΕΝΑΝ ΤΟΙΧΟ...ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ, ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΣΑΝ ΚΑΤΙ ΑΓΑΠΗΤΟ ΠΟΥ ΧΑΝΕΤΑΙ....
ΥΨΩΝΕΤΑΙ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΜΕΝΑ, ΕΝΑΣ ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΑΚΙ ΑΘΟΡΥΒΟΣ ΦΡΑΓΜΟΣ ΑΝΑΜΕΣΑ, ΣΕ ΟΛΑ ΟΣΑ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΟΑΛ ΟΣΑ ΘΑ 'ΘΕΛΑ ΝΑ ΓΙΝΩ...ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΚΑΤΙ ΠΑΡΟΔΙΚΟ, ΨΗΛΟ..ΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΜΟΥ , Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ, ΘΑ ΣΒΗΣΕΙ...ΤΟ ΝΑ ΠΕΡΑΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΝΑΖΗΤΩ, ΦΟΒΑΜΑΙ ΟΜΩΣ ΜΗΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟ...
ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟΙΠΟΥ ΒΛΕΠΟΥΝ ΞΕΚΑΘΑΡΑ ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ ΜΟΝΑΧΑ ΜΕ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ...
Η ΠΟΛΛΑ ΥΠΟΣΧΟΜΕΝΗ ΠΑΡΘΕΝΑ ΓΗ, ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΝΥΦΗ...ΤΟ ΚΑΘΕ ΛΕΠΤΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ, ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΑΝΑΠΟΦΑΣΙΣΤΟΥΠΟΥ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ...ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΕΚΕΙ, ΟΠΟΥ ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΚΑΙ ΤΟ Α8ΡΟΙΣΜΑ ΟΛΩΝ ΜΕ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΟΥΝ....
ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΚΑΤΙ ΠΑΡΟΔΙΚΟ, ΨΗΛΟ......ΒΑΖΕΙ ΦΡΑΓΜΟΥΣ ΣΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ ΜΕ ΤΥΦΛΩΝΕΙ...ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ....Ο ΧΡΥΣΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ, ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΜΙΑ ΓΟΗΤΕΙΑ, ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΝΗΚΕΙ...ΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΠΟΥ ΑΝΑΖΗΤΩ , ΑΠΛΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ...
ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠ' ΟΣΑ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΜΕΤΡΗΣΩ ΣΤΟΝ ΘΗΣΑΥΡΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΠΟΥ ΙΣΩΣ ΒΡΩ....ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΤΗ ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ ΚΑΙ.....ΚΑΤΕΔΑΦΙΖΩ ΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΣΤΗΝ ΤΥΧΗ ΤΟΥ...
ΟΛΑ ΟΣΑ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΟΛΑ ΟΣΑ ΘΑ' ΘΕΛΑ ΝΑ ΓΙΝΩ, ΑΡΜΟΝΙΚΑ....
ΛΑΜΠΕΙ " ΑΛΗΘΕΙΑ" ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΑΕΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΑΝΥΠΟΜΟΝΟΥΝ ΝΑ ΤΟΝ ΔΙΑΣΧΥΣΟΥΝ...
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΠΩΛΕΙΑ........

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ....

Είσαι εγκλωβισμένος σε ένα λαθραίο πακέτο ανασφάλειας, δεν είσαι ο εαυτός σου, το νοιώθεις, μια ανώτερη δύναμη σε καθοδηγεί...Και εσύ, υποχείριό της, δυστυχώς... Σε ωθεί σε μοναχικά μονοπάτια, εκεί που το ΕΓΩ και το ΕΜΕΙΣ αλλάζουν προορισμό... Απλά γύρισε πίσω, μη γυρνάς το κεφάλι σου αριστερά η' δεξιά, μονάχα τότε δεν 8α σε σκοτώσει κάποιος...με ένα μηχανάκι, με ένα αυτοκίνητο, με ένα φορτηγό, με την υποκρισία....
Οι άνθρωποι άλλαξαν βλέψεις και όνειρα....Οι σχέσεις έγιναν εγωιστικά συμβόλαια...Οι φίλοι έγιναν φίδια....Γι' αυτό μη μου ζητήσεις ποτέ να γίνεις φίλος μου....χμμμ...μπούχτησα απο ερπετά δίπλα μου....